Voetreflex bij kanker: zachte aandacht voor het hele lichaam
Er bestaat een stil fenomeen dat veel mensen na een behandeltraject meedragen: aanrakingsmoeheid. Maandenlang is je lichaam onderzocht, geprikt, gemeten, bestraald of geopereerd. Aanraking werd in het ziekenhuis gekoppeld aan medische noodzaak, spanning en soms aan pijn. Het gevolg is dat veel mensen zich onbewust een beetje terugtrekken uit hun eigen lijf. Het borstgebied, de buik of een littekengebied voelen te geladen om direct aan te raken.
Precies daarom zijn voeten zo'n veilige haven.
Aan je voeten hoeft niets bewezen of onderzocht te worden. Ze staan ver af van de plekken die pijn hebben gedaan, maar via duizenden zenuwuiteinden en de reflexzones staan ze in directe verbinding met je hele weefselstructuur.
Tijdens een sessie oncologische voetreflex pas ik geen stevige, pijnlijke drukpuntgrepen toe. Dat zou een overbelast zenuwstelsel alleen maar verder alarmeren. De aanraking is omhullend, ritmisch en vederlicht. We werken via de reflexzone van de wervelkolom en de zonnevlecht om de opgeslagen spierspanning in de diepere lagen van je lichaam laag voor laag te laten zakken.
Vaak zie ik het in de eerste tien minuten op de behandelbank gebeuren: de schouders zakken een centimeter, de ademhaling verschuift van de keel naar de buik en het hoofd stopt even met het controleren van de omgeving.
Je hoeft tijdens deze behandeling niets uit te leggen of te verwoorden. Je hoeft alleen maar te liggen en toe te laten dat je lichaam via je voeten weer contact maakt met de aarde.
"Soms begint herstel simpelweg op de plek die het verst verwijderd is van de pijn."
Interne links:
Opmerkingen